روایت حمله تروریستها به مصلی شهرکرد/ با جنایت جنگی، پناهگاه مردم را خراب کردند
به گزارش خبرنگار گروه استانهای خبرگزاری دانشجو، مصلی امام خمینی (ره) شهرکرد از سال ۱۳۷۲ با کمک مردم و خیران در چند بخش شبستان، اداری، کتابخانه، تجاری و ... با هدف برگزاری مراسم عبادی سیاسی نماز جمعه تأسیس شد.
تا به امروز مراسمات فرهنگی، مذهبی و سیاسی بسیاری از جمله جلسات هیئات مذهبی، مجالس سخنرانی با هدف تربیت اسلامی، نماز جمعه، یادواره شهدا، اعتکاف و ... در این مکان برگزار شده است.

این مکان با برگزاری میزخدمت و حضور مسئولان دولتی برای پاسخگویی و گره گشایی از زندگی مردم استان به پناهگاهی برای رفع دغدغههای زندگی نیز تبدیل شده است.
اما همین هفتههای گذشته دقیقاً ساعت ۲۰ به بعد ۱۸ دیماه یک سری از مردم بومی و غیر بومی استان به فرمان یک وطن فروخته و عروسک خیمه شب بازی آمریکایی با هدف براندازی و به بهانه گرانی به خیابان آمدند.
بر سر چهارراهها و در خیابانهای اصلی تجمع کردند و شعارهای هنجارشکنانه علیه رهبر معظم انقلاب اسلامی سر میدادند، نوع پوشش، صدا و تصاویر و حرکاتشان هیچ کدام شبیه به مردمی که برای اعتراض به گرانی و وضعیت بد معیشتی به خیابان آمده باشند شبیه نبود.
صدای تیر و ترقه و شعارهای هنجارشکنانه هرکسی را میترساند، هرچه میگذشت صداها مهیبتر و جمعیتشان بیشتر میشد در حدی که این صداها در تمام محلههای شهر شنیده میشد، مردم عادی و معترض به گرانی برای حفظ جانشان در منازل خود ماندند و وحوش و تروریستها در خیابان جولان میدادند.
خطوط تلفن و اینترنت قطع شد و کمتر از بیرون خبر داشتیم، شب را با دعا برای سلامتی رهبر و مردم ولایتمدار ایران از دست آشوبگران به صبح رساندیم و جمعه ۱۹ دی به قصد برپایی نماز جمعه به سمت مصلی امام خمینی راهی شدیم.
هرچه نزدیکتر میشدیم دل شورهمان بیشتر میشد، شیشههای پنجرهها شکسته، دیوارها سیاه شده، حوزه علمیه درب ندارد و مغازه آقای رئیسی سوخته...

چرخی میان جمعیت زدم و اطلاعاتی کسب کردم حالا با دقت بیشتر نگاه میکنم، بله شب گذشته تروریستها به ملجا مردم حمله کرده بودند پنجرههای مصلی مورد هدف سنگهایشان قرار گرفته بود و همه شیشهها شکسته بود.
فروشگاهی بین همه بچه هیئتیها به «مغازه آقای رئیسی» معروف بود هدف بعدی بود و کامل در آتش سوخته بود و دیگر خبری از آن اقلام فرهنگی و مذهبی نبود قرآنها، سجادهها، لوازم تحریر، مهر و جانماز و عطر، پرچم و پیکسل و اقلام حجاب، تصاویر شهدا و همه و همه سوخته بودند.

همهی مردم مسلمان شهر حداقل یک بار به این مغازه برای خرید رجوع کرده بودند و حالا دیدن درب و دیوار سیاه و سوخته و خاکسترهای اقلام آن برایشان زجر درد آورد بود، مردم قرآنهای سوخته را بالای دست گرفته بودند و با چشمهای اشک بار مسببان آن را لعنت میکردند.
بخشهای بعدی مصلی، اما نظیر اتاقک نگهبانی، درب ورودی مصلی، هیئت رزمندگان اسلام، حوزه علمیه ولایت، پرچمها و بنرهای نصب شده در محل و چند مغازه دیگر نیز از حملات تروریستها در امان نبود و همگی مورد تعرض قرار گرفتند.
اما این حملات فقط به یک شب ختم نشد، روز جمعه فراخوان دوم شاهدوستان صادر شد، اما مردم آگاه و بیدار این بار پرقدرت وارد میدان شدند داوطلبانه و با دستان خالی در محلهای مورد هجوم شب قبل اغتشاشگران و محلهای دیگر حاضر شدند تا با جانشان از پایگاههای فرهنگی، مذهبی و نظامیشان دفاع کنند.
آجر به آجر این مکان با عشق مردم به خدا و قرآن روی هم گذاشته شده بود، پنجرهها با شیشههایی به صافی و زلالی آب دریا نصب شده بود تا نمازگزاران در این مکان مقدس فقط یاد خدا کنند و به اهل بیت متوسل شوند اینجا پایگاه نظامی یا اقتصادی نبود، اینجا محل تجمع اشرار نبود، اینجا فقط یک مسجد و مصلی بود برای نماز خواندن برای راز و نیاز کردند با معبود یکتا، اما بیرحمانه دیوارها و شیشهها را تخریب کردند.

اینجا صدای تیراندازی نبود اینجا محل دعوا نبود اینجا فقط صدای خنده بچهها، صدای دعا و مناجات و صدای گریه عزاداران اهل بیت در مراسمات مختلف شنیده میشد، اما با تیراندازی و آتش آرامش مکان را گرفتند.
به کدام گناه و به کدام جرم به مصلی به پناهگاه مردم و به خانه خدا حمله کردید؟ مشکل گرانی داشتید و مغازه مردم را آتش زدید؟ خیرخواه مردم بودید و پناهگاه مردم را تخریب کردید این مرام انسان دوستی شماست؟ اصلا شما انسان بودید؟

معترض به گرانی و وضعیت بد معیشتی اگر بودید محل امرار و معاش خانوادهای را که با فروش آپارتمان شخصیاش و با هزار قرض و وام سرپا شده بود را به آتش نمیکشیدید، بغض و کینه خود از اسلام را در فروشگاه فرهنگی و دکوراسیون داخلی و اتاقک نگهبانی تخلیه کردید؟

در وصف مظلومیت مکانهای مذهبی گفتن و نوشتن جگر آدمی را به درد میآورد، اما عدهای به راحتی به این مکانها تعرض کردند تخریب کردند، سوزاندن و بر روی خاکسترها پایکوبی کردند، روایتی آشنا تکرار شد چراکه ما این تصاویر را بارها از سوریه و فلسطین دیده بودیم، اما این بار در ایران و در شهرکرد دیدیم و لمس کردیم.

جمعه و شبهای دیگر تروریستها بارها و بارها به مصلی امام خمینی حمله کردند، اما با حضور مردم، بسیجیان و نیروهای امنیتی موفق نشدند کاری از پیش ببرند
مردم شهید پرور و ولایتمدار شهرکرد و استان چهارمحال و بختیاری نگذاشتند اهداف شوم سلطنت طلبان محقق شود و در راهپیماییهای ۱۹ و ۲۰ دیماه صف خود را از صف تروریستها جدا و این حملات را محکوم کردند و خواستار انتقام سخت قوه قضائیه از تروریستها شدند.